Detenshon TBS hubenil pa tiramentu fatal na trùk di kuminda “No me Olvides” – Jeugd-TBS voor dodelijke schietpartij trùk’i pan “No me Olvides”

July 7, 2026 REDAKSHON

Detenshon TBS hubenil pa tiramentu fatal na trùk di kuminda “No me Olvides”

Willemstad – Riba djarason 1 di yüli 2026, Korte di Promé Instansia a sentensiá J.D.C. di 20 aña di edat. na “juvenil forensic psychiatric detentie” (jeugd-TBS) pa e tiramento fatal di A.J.A.B.C. di 17 aña. riba 13 di desèmber 2025, na e trùk di kuminda “No me Olvides” riba Winston Churchillweg.

E tiramentu a wòrdu precedí pa un alterkashon verbal kòrtiku i un bringamentu entre e sospechoso i e víktima. Despues e sospechoso a tira i mata e víktima riba un distansia kortiku ku un solo tiru dirigí riba e parti ariba di kurpa. Meskos ku e fiskal públiko, Korte a dikta ku no tabatin premeditashon (asesinato), pero ku tabatin intenshon di mata, konstituyendo homisidio involuntario. E sospechoso tambe a keda kondená pa poseshon di arma di kandela.

E sospechoso a deklará na polis i hues ku el a tira pasobra e tabata kere ku un amigu di e víktima ku tabata presente durante e konfrontashon tabata hasi un moveshon ku su brasa den direkshon di su sintura i por tabata saka un arma di kandela. Segun e sospechoso, el a tira den defensa propio komo kontesta riba esaki, pa evita ku e mes lo wordo tira. Sinembargo, ningun di e testigonan okular a raporta, mira nada di e direkshon ei, y investigashon siguiente no a revela ningun prueba ku e amigo di e viktima tabata den posesion di un arma di kandela. Den lus di esaki, no tin evidensia òf por lo ménos evidensia insufisiente di un situashon (potensial) di defensa propio manera deskribí pa e akusado, i e pleito di defensa propio a frakasá pues.

Asta si Korte mester a sigui a base di loke e akusado por a mira tokante e amigu di e víktima, lo siguiente ta konta. Na e oudiensia, komo kontesta riba preguntanan di hues tokante e posishonnan presis di tur persona presente durante e konfrontashon, e akusado a saka i demostrá unda tur hende tabata pará. Esaki a revelá ku e amigu di e víktima tabata para mas o ménos 3 pa 4 meter patras i na banda di e víktima, miéntras ku e akusado i e víktima tabata pará direktamente kara kara di otro, na un distansia di mas o ménos 1 meter. E representashon aki di e situashon ta konsistente ku deklarashonnan di testigunan okular. Den kontesta riba preguntanan ripití di hues, e akusado a indiká ku no tabatin menasa di nada (enbolbiendo un arma di kandela) ku e víktima a hasi.

Den lus di esaki, Korte a rasoná ku inkluso si e amigu di e víktima na sierto momento a move su man den direkshon di su sintura e akusado no tabatin derecho di respondé na esaki dor di tira e víktima (ku tabata pará 3 pa 4 meter leu for di e amigu ei) den pechu. Al fin i al kabo, a base di e propio kuenta di e akusado, e akshon defensivo tumá kontra e víktima no tabata nesesario at all; e víktima no tabata forma ningun menasa (òf no tabata forma ningun menasa mas) di nada. Konsekuentemente, asta si e vershon aki di susesonan a wòrdu aseptá, e akusado no por invoká un suplika di defensa propio (putativo) ku éksito.

Den su sentensia, Korte a tuma nota di e kontraste spantoso entre e edat yòn di tantu e akusado komo e víktima, di un banda, i e gravedat di e ofensanan probá, di otro banda. E akusado a priva e víktima di su poseshon di mas presioso su bida infligiendo asina un sufrimentu inmensurabel i ireparabel riba e parientenan sobrebibí di e víktima. E mama di e víktima a mira e kurpa sin bida di su yu bentá den kaya for di un distansia i despues mester a identifik’é na e kas mortuario un imágen horibel ku e lo mester karga kuné pa restu di su bida. Ademas, durante e tratamento, Korte a observa ku e aktonan di e akusado tambe a kausa hopi tristesa pa su propio famia. En efekto, famianan di tur dos banda a wòrdu destruí pa pèrdida i tristesa. Pa e motibo aki tambe, esaki ta un kaso sumamente tragiko. Ademas, un krímen violento manera esaki generalmente ta lanta sintimentunan di horor, shòk i inseguridat denter di e sosiedat na eskala chikí di Kòrsou un sosiedat plagá pa poseshon di arma di kandela i violensia partikularmente mirando ku e insidente a tuma lugá na un *trùk’i pan* (trùk di kuminda) druk, e Korte a deklará.

Mirando ku e akusado tabatin 19 aña di edat na momentu ku e ofensanan a wòrdu kometé (kiermen ku el a kaba di yega su edat adulto pero tabata relativamente yòn ainda), e fiskal públiko a buska konseho serka tres eksperto di komportashon tokante si mester apliká lei penal hubenil. E lei ta proveé pa e posibilidat aki si, entre otro, e personalidat di e sospechoso ta indiká ku derecho penal hubenil ta mihó pa nan nivel di desaroyo i ainda tin un perspektiva di guia i influensia pedagógiko eksitoso. E tres ekspertonan di komportashon a rekomendá unanimamente pa apliká lei penal hubenil, ounke nan tabata diferensiá den nan puntonan di bista tokante e tipo di kastigu òf medida ku mester wòrdu imponé.

Apesar di e tres rekomendashonnan aki, fiskal a pidi pa e akusado wòrdu huzgá bou di lei penal di adulto i a eksigí un kastigu di prizòn di 12 aña.

Korte no a sigui e posishon di fiskal públiko al respekto.

En bista di e diagnósisnan i rekomendashonnan suministrá pa e ekspertonan di komportashon, i tambe e impreshon ku Korte mes a forma di e akusado durante e oudiensia, Korte ta konkluí ku e desaroyo siko-sosial di e akusado ku no a madurá kompletamente ainda ta duna base pa apliká derecho penal hubenil. Den yega na e desishon aki, Korte a tene kuenta tambe ku e akusado su reseptividat pa intervenshon edukativo i e ambiente di kriansa di sosten, i tambe e evaluashon di e ekspertonan ku tin un probabilidat haltu di resultadonan positivo. Korte ta konsiderá e probabilidat di kambio di komportashon positivo den e akusado pa ta muchu mas grandi i enbèrdat e úniko kaminda viabel pa logra esaki si derecho penal hubenil ta wòrdu apliká en bes di derecho penal di adulto.

Konsiderando e gravedat di e ofensanan kometé i otro diagnósisnan tokante e personalidat i estado mental di e akusado, Korte ta konsiderá krusial pa e akusado pasa dor di tratamentu intensivo i a largu plaso ku ta enserá guia edukativo denter di un fasilidat sigur, pa asina fomentá e desaroyo mas faborabel posibel. P’esei Korte ta konsiderá ponementu den un fasilidat di detenshon i tratamentu hubenil (un medida di PIJ, kolokialmente konosí komo “detenshon psikiatriko forense hubenil”) komo tantu apropiá komo nesesario. En principio, un medida asina ta dura dos aña pero por wordo prolonga cu dos aña na un momento. Si ta nesesario, e medida por wòrdu kombertí finalmente den un òrdu di tratamentu sikiátriko obligatorio (*TBS*) bou di e sistema di hustisia penal pa adulto.

E sospechoso i Ministerio Públiko por entregá un apelashon denter di dieskuater dia.

Jeugd-TBS voor dodelijke schietpartij trùk’i pan “No me Olvides”

Willemstad – Het Gerecht in Eerste Aanleg heeft op woensdag 1 juli 2026 de 20-jarige man J.D.C. veroordeeld tot “jeugd-TBS” voor het doodschieten van de 17-jarige A.J.A.B.C. op 13 december 2025 bij de trùk’i pan “No me Olvides” aan de Winston Churchillweg.

Aan de schietpartij is een korte woordenwisseling en vechtpartij tussen de verdachte en het slachtoffer voorafgegaan. De verdachte heeft het slachtoffer vervolgens met één schot, gericht op het bovenlichaam, van korte afstand doodgeschoten. Het Gerecht heeft net als de officier van justitie geoordeeld dat er geen sprake was van voorbedachte raad (moord), maar wel van opzet op de dood, dus van doodslag. Ook is de verdachte veroordeeld voor vuurwapenbezit.

De verdachte heeft bij de politie en bij de rechter verklaard dat hij heeft geschoten omdat hij dacht dat een vriend van het slachtoffer, die bij de confrontatie aanwezig was, een armbeweging naar zijn broeksband maakte en mogelijk een vuurwapen trok. De verdachte heeft toen naar eigen zeggen als reactie daarop uit zelfverdediging geschoten, zodat niet op hem kon worden geschoten. Geen van de ooggetuigen heeft echter iets soortgelijks verklaard en achteraf is evenmin gebleken dat de vriend van het slachtoffer in het bezit was van een vuurwapen. Gelet hierop is van een (mogelijke) noodweersituatie zoals door de verdachte is beschreven, niet, althans onvoldoende gebleken en faalt het beroep op zelfverdediging.

Ook als het Gerecht wel uit zou gaan van wat de verdachte mogelijk bij de vriend van het slachtoffer heeft gezien, dan geldt het volgende. Ter zitting heeft de verdachte op vragen van de rechter over de precieze positie van alle bij de confrontatie aanwezige personen, getekend en uitgebeeld waar iedereen stond. Hieruit kwam naar voren dat de vriend van het slachtoffer op ongeveer 3 tot 4 meter schuin achter het slachtoffer stond en dat de verdachte en het slachtoffer recht tegenover elkaar, op ongeveer 1 meter afstand van elkaar stonden. Deze situatieschets komt wel overeen met verklaringen van ooggetuigen. De verdachte heeft op herhaalde vragen van de rechter aangegeven dat geen sprake was van enige (vuurwapen)dreiging vanuit het slachtoffer.

Gelet hierop heeft het Gerecht overwogen dat – ook al zou de vriend van het slachtoffer op enig moment wel een hand naar zijn broeksband hebben bewogen – de verdachte hierop niet mocht reageren door het slachtoffer (dat 3 tot 4 meter schuin van die vriend af stond) in de borst te schieten. De verdediging was immers, de lezing van de verdachte volgend, in het geheel niet noodzakelijk tegen het slachtoffer. Van hem kwam immers geen enkele dreiging (meer). Ook voor zover deze lezing dus zou worden gevolgd, kan de verdachte geen beroep doen op (putatief) noodweer.

Het Gerecht heeft in het vonnis opgenomen dat in deze zaak sprake is van een schrikbarend contrast tussen de jonge leeftijd van zowel de verdachte als het slachtoffer enerzijds en de ernst van de bewezen verklaarde feiten anderzijds. De verdachte heeft het slachtoffer zijn meest kostbare bezit, het leven, ontnomen en daarbij de nabestaanden van het slachtoffer onnoemelijk en onherstelbaar leed toegebracht. De moeder van het slachtoffer heeft het levenloze lichaam van haar zoon van een afstand op straat zien liggen en later moeten identificeren in het mortuarium, een gruwelijk beeld dat zij de rest van haar leven met zich mee moet dragen. Het Gerecht heeft ter terechtzitting bovendien bemerkt dat het handelen van de verdachte ook zijn eigen familie veel verdriet heeft gedaan. In feite is sprake van aan weerszijden door verlies en verdriet gebroken gezinnen. Het betreft, ook hierom, een zeer tragische zaak. Een geweldsmisdrijf als het onderhavige veroorzaakt bovendien in zijn algemeenheid gevoelens van afschuw, ontzetting en onveiligheid in de kleinschalige samenleving van Curaçao, die geteisterd wordt door vuurwapenbezit – en geweld, ook doordat het feit zich heeft afgespeeld bij een drukbezochte trùk’i pan, aldus het Gerecht.

Nu de verdachte ten tijde van het plegen van de feiten 19 jaar oud was (dus net volwassen, maar nog relatief jong), heeft de officier van justitie aan drie gedragsdeskundigen advies gevraagd over de vraag of het minderjarigenstrafrecht toegepast moet worden. De wet voorziet in die mogelijkheid als uit onder meer de persoonlijkheid van de verdachte blijkt dat het minderjarigenstrafrecht het beste past bij het ontwikkelingsniveau van de verdachte en er nog kans wordt gezien voor succesvolle pedagogische sturing en beïnvloeding. De drie gedragsdeskundigen hebben unaniem geadviseerd het minderjarigenstrafrecht toe te passen, maar verschilden wel van mening over welke soort straf of maatregel moet worden opgelegd.

De officier van justitie heeft in weerwil van deze drie adviezen gevorderd dat de verdachte aan de hand van het volwassenenstrafrecht zal worden berecht en zij heeft een gevangenisstraf geëist van 12 jaren.

Het Gerecht heeft de officier van justitie hierin niet gevolgd.

Gelet op de gestelde diagnoses en adviezen van de gedragsdeskundigen, en de indruk die het Gerecht ter terechtzitting zelf van de verdachte heeft gekregen, komt het Gerecht tot het oordeel dat in het onvolledig uitgerijpt psychosociaal ontwikkelingsniveau van de verdachte grond wordt gevonden om het minderjarigenstrafrecht toe te passen. Het Gerecht heeft daarbij ook de pedagogische beïnvloedbaarheid en de steunende opvoedcontext in ogenschouw genomen, net als de door de deskundigen als groot ingeschatte kans op positieve resultaten. Het Gerecht acht de kans op een positieve gedragsverandering bij de verdachte veel groter – en in feite de enige weg daar naartoe – bij toepassing van het minderjarigenstrafrecht dan bij toepassing van het volwassenenstrafrecht.

Gelet op de ernst van de gepleegde feiten en op overige gestelde diagnoses omtrent de persoonlijkheid en psychische gesteldheid van de verdachte, is het naar het oordeel van het Gerecht van groot belang dat de verdachte een langdurige, intensieve behandeling met pedagogische begeleiding in een gesloten instelling ondergaat ter bevordering van een zo gunstig mogelijke verdere ontwikkeling van de verdachte. Het Gerecht acht daarom een plaatsing in een inrichting voor jeugdigen (PIJ-maatregel, in de volksmond ook “jeugd-TBS” genoemd) dan ook passend en geboden. Een dergelijke maatregel duurt in beginsel twee jaren, maar kan telkens met twee jaren worden verlengd. Als hiertoe de noodzaak bestaat, kan de maatregel uiteindelijk ook worden omgezet naar een TBS-maatregel in het volwassenenstrafrecht.

De verdachte en het openbaar ministerie kunnen binnen veertien dagen in hoger beroep.