HET LANDSPAKKET EN ANDERE AFSPRAKEN BEOGEN HET VERSTERKEN VAN DE SOCIAAL-ECONOMISCHE FUNDERING VAN CURAÇAO.
HET LANDSPAKKET EN ANDERE AFSPRAKEN BEOGEN HET VERSTERKEN VAN DE SOCIAAL-ECONOMISCHE FUNDERING VAN CURAÇAO.
De Kamer van Koophandel vraagt zich af of we ons met z’n allen in een zin- en oeverloze tunnel hebben gemanoeuvreerd op het punt van de sociaaleconomische ontwikkeling van Curaçao.
Willemstad— Brede welvaart vereist een kompas! Curaçao moet zich namelijk kunnen focussen op de richting van de noodzakelijk en gewenste groei. Dat de huidige mondiale ontwikkelingen de relaties langs weerszijden van de Atlantische Oceaan op de spits kunnen drijven, zoals bijvoorbeeld ten aanzien van een noodzaak voor en de maatvoering bij toezicht, de kwaliteit van de hervormingen en investeringen in het kader van het Landspakket, is niet geheel onlogisch. Echter, het Landspakket biedt wel een basis van waaruit toekomstige ontwikkelingen kunnen worden ondersteund. Die basis is essentieel. Veel meer dan de vraag inzake het al dan niet heronderhandelen van gemaakte afspraken, gaat het in de kern over de ‘efficiëntie van de investeringen’. Het TAC-rapport uit 2013 is hierover helder. Aan de basis van de matige economische groei liggen onder meer onvoldoende efficiënte investeringen. Zo wordt er aangeraden om ‘low-efficiency’ investeringen (o.a. real estate, retail) te ontmoedigen en ‘high-efficiency’ investeringen (o.a. gezondheidssector, R&D, onderwijs, telecommunicatie, efficiënte infrastructurele investeringen) aan te moedigen. Er is met andere woorden behoefte aan efficiënte investeringen die bijdragen aan economische groei en ontwikkeling. Investeringen waarvan de opbrengsten terugvloeien naar de commercie, de gezinnen en de overheid.
Om hierop in te kunnen spelen vergt een kompas voor het eiland met als kernvraag: Wat voor een soort economie willen wij voor het eiland? Deze richting ontbreekt vooralsnog in alle debatten. Het is een vraag die veel verder reikt dan de loutere vraag over het groeitempo, maar juist het accent legt op de richting en route die je als natie wenst uit te stippelen. Bijvoorbeeld meer zinvolle en hooglijk productieve jobs, minder of geen vervuiling, betere zorg, kwalitatief werk, slimme innovaties, etc. Kenmerkend voor deze richting is tevens de ‘brede welvaart’, waarbij naast materiële en economische groei eveneens rekening wordt gehouden met leefklimaat en inclusiviteit.
Waar zit de echte toegevoegde waarde van activiteiten die onze toekomst moeten gaan bepalen? En hoe kunnen we de door TAC geïdentificeerde ‘binding constraints’, i.c. “low human capital, ineffective government, related to micro risks, poor intermediation & low domestic savings” transformeren tot een deugd? Hierover zouden de discussies moeten gaan, en met instrumenten zoals het Landspakket (de basis) en een kompas voor brede welvaart (de richting) kan er werk worden gemaakt van een duurzame en weerbare maatschappij die flexibel kan inspelen op de veranderende omstandigheden.
We kunnen eerst daaraan beginnen als we met z’n allen uit de zin- en oeverloze tunnel stappen waarin we onszelf gemanoeuvreerd hebben.
